معلم فداکار شیروانی با پای شکسته هم پای درس ایستاد

معلم فداکار شیروانی با پای شکسته هم پای درس ایستاد. این نماد زندگی فداکارانه در نظام آموزش و پرورش، نشانه‌ای از وجدان حرفه‌ای و عشق بی‌حد به مسئولیت معلمی است.

فریبا افراسیابی، معلم پایه دوم ابتدایی مدرسه زهره بنیانیان شیروان، با وجود آسیب‌دیدگی پای خود و گچ‌گرفتن مداوم، هر روز صبح به کلاس می‌آید و با ثبات و ایمان، درس‌های خود را تدریس می‌کند. او ۲۲ سال است که در آموزش و پرورش فعالیت دارد و در روستاهای مختلف خراسان شمالی تدریس کرده است — از ۹ سال پیش نیز در همین مدرسه به تدریس پایه دوم می‌پردازد.

او در گفت‌وگو با رسانه‌ها اظهار کرد: حدود ۱۵ روز قبل از آغاز سال تحصیلی، در یک حادثه پای خود را آسیب دیدم. اگرچه سه ماه گذشته، اما هنوز بهبود کامل حاصل نشده و پایم هنوز در گچ است. با این حال، هر روز صبح با کمک چوب دستی و با درد، به مدرسه می‌آیم — چون عشق به دانش‌آموزان و مسئولیت معلمی اجازه نمی‌دهد حتی یک روز کلاس تعطیل شود.

افراسیابی تأکید کرد: معلمی که از تدریس لذت می‌برد، همواره در جستجوی راه‌های بهبود یادگیری و تربیت دانش‌آموزان است. من از خدا شکر می‌کنم که این فرصت را دارم تا در مسیر تعلیم و تربیت، بخشی از آینده نسلی سالم، واعی و فرهیخته را بسازم.

حضور روزانه او، نه تنها یک عمل اداری، بلکه یک نماد اخلاقی است: نمادی از پایبندی به وظیفه، نمادی از فداکاری در راه نورآفرینی و نمادی از ارزش‌های انسانی که در نظام آموزشی ایران هنوز زنده است. دانش‌آموزانش از او نه تنها درس می‌خوانند، بلکه از او یاد می‌گیرند که چگونه با ایستادگی، امید و عشق، می‌توان بر هر مانعی غلبه کرد.

وی با امید به آینده گفت: امیدوارم نسل جدیدی از معلمان، همچون این داستان‌ها، با همان ایمان و پایبندی، جایگاه معلمی را به عنوان یک فریضه انسانی و نه صرفاً یک شغل، حفظ کنند.